Каханне [Кніга лірыкі]

Старэюць людзі, дрэвы i кусты,

прыроды рух,— ён i суддзя, i сведка,

ужо да зор пракладзены масты,

a ў вечнасці не быў ніхто ў адведках...

Па ніцях нерваў мой сыходзіць час

пад дахам, дзе заўжды ў адным парадку

з зімы ды ў лета вечны Валапас

пераганяе зоркавыя статкі.

I ўсе законы — i быцця, i з'яў,

як не праломіць векавая прызма,—

жыццё ў абсягах вечных толькі прысмак,

а што ёсць смак,—

ніхто мне не сказаў.