* * *


У сэрцы затрымцеў няясны гук

мелодыі, душой неразгаданай,

ды не звяду ў абдымку верных рук,

не ўмею быць назойліва-адданай.

Заўжды ёсць боязь паглядзець здаля

на ўсё, што ёсць у свеце нашым цесным;

туман з вачэй сыходзіць снакваля,—

мелодыя... шкада, яшчэ не песня.

Загрузка...