Каханне [Кніга лірыкі]

Успеньвае стаялую ваду

вяслом

той, хто маўчыць ізноў упарта...

Не крыўджуся, бо знаю, не знайду

з ім шчасця, без якога жыць не варта.

Даверу думкі сумныя вадзе

i сцежкам, што ўзбягаюць на пагорак,

можа, яго адна з ix прывядзе

у дзень, пад позірк недасяжных зорак.

Бо зоркі знаюць толькі вышыню

i могуць бачыць рознаю гадзінай,

як будзе пераконваць цішыню,

што я была ў яго душы адзінай.