Каханне [Кніга лірыкі]

Навошта думаць, што няма хвіліны

больш чыстай, чым сустрэча нашых гу

у зараснік, дзе друз i грудкі гліны

прынёс пах лесу ў пёрках крыжадзюб.

I просіцца душа на тое ўзлессе,

дзе гэткі ж самы — норавам круты —

заместа шчасця даў у лёс мне песню,

з якое сёння пасмяяўся ты.

Пчала звініць. Ручай лясны бруіцца.

Ім, можа, ў нечым песня прайграе,

ды здзівіцца галодная ваўчыца,—

ёсць гук між дрэў, а голас не яе.