Каханне [Кніга лірыкі]

Бывала, ў ціхае начы

маю пяшчоту разгаворыць,

сам замыкаецца, маўчыць,

нібы канала сэрца ў горы.

Захутвалася ў лёгкі плашч,

а на сцяжынах іней слаўся,

і мне здавалася, што плач

з губ непакорлівых зрываўся.

Вярталіся ў халодны дом,

там сцены дыхалі спакоем,

але пякучай крыўды ком

пужаў прыгнечаным настроем.

Да тых начэй цяпер прыкута

дасюль нязнаным пачуццём,

ён быў тады маёй пакутай,

ён стаў шчаслівым забыццём.