Каханне [Кніга лірыкі]

На сцежку выйду палявую,

дзе адгарае зверабой,

i цень за мною мой палюе,

як я за доляю сваей.

Не ўспамінаю, што забыта,

мае заўжды жыве пры мне,

удаль гукну, i мятлік з жыта

да рук даверліва прымкне.

За даўнасцю не шкодзяць страты,

без груза лішняга лягчэй

глядзець на летні луг стракаты

вяселым полымем вачэй.

I лугавая птушка хліча,

i ад травы салодкі пах

змывае горкі пыл з аблічча

i застывае на губах.

Мне гэты пах даўно вядомы,

i ўжо прыкідвае цану,

як ліха горкае бяздомны,

мой прыцемак з-за бур'яну.

I не грашыма — дробязь грошы!

ен возьме іншым, як бяруць

садоў ружовыя парошы

у салаўіную пару.

За нечаканы міг удачы

i за вячэрнюю зару,

з якой я голасам гарачым

пра дзень шчаслівы гавару.