Каханне [Кніга лірыкі]

А давай як у даўнішнім...

Зноўку

мы сустрэнемся ў Доме кіно.

Лісце прыме ў шадёр свой салоўку,

ты далонню прыкрыеш акно.

Ты не мой!..

Мы яшчэ незнаёмы.

Нас не вяжуць разладам гады.

Толькі там... у аконным праёме

дражняць квеценню белай сады.

I паглядам разгубленым цесна,

і рука неслухмяна дрыжыць,

і астатнім нячутная песня

з губ у губы праз залу бяжыць.

I паркет закалыхвае слізкі,

ну хутчэй, родны мой, падбяжы...

Стань, як день неадступны мой, блізкім,

каб сказаць без сумнення —

чужы!