ПРЫ ЗАХОДЗЕ СОНЦА Ў ПАРКУ


Чакай, заход, яшчэ хвіліну,—

на тры бакі жыццё відно,

адводжу ад вачэй галіну,

бы разнавешваю акно...

I мне не страшна быць адкрытай,

мой сталы воблік не абраз...

Іду сцяжынай добра ўбітай

заўжды, нібы ў апошні раз.

Загрузка...