* * *


Здзіўляемся загадцы Баальбека

і некалі загадкай станем самі,

час замяце крылатымі вякамі

імгненне,

што завецца нашым векам.

Парушацца глыбокіх нетраў дахі,

тысячагоддзяў расхінецца полаг,

адкрые нас дасужы археолаг,

адкрыўшы нашых збудаванняў гмахі.

I будзе зачароўваць рамяство

майстроў, чые пагубяцца імёны,

і вершы нашы будуць, як пісьмёны,

што тояць дум высокіх хараство.

Стварэння прага ў будучыню кліча,

мой найхарошы, сэрцам не грашы,

хачу заўсёды бачыць за абліччам

мне любым — прыгажосць тваёй душы.

Загрузка...