Каханне [Кніга лірыкі]

Пяюцца гучна оды часу,

ды з кожным днем цяжэй Пегасу

сярод бетону i машын.

Мінецца ўсе...

Адно нятленна,

што разварушвае нязменна

турботы горкія душы...

Па снезе мама йдзе да студні,

пейзаж адзін малююць будні,

i гоіць думкі светам гэтым,—

аплаканым

i зноў апетым,

a ноччу размаўляе з тым...—

халодным,

змрочным,

нежывым,—

куды сыходзіць ўсё жывое,

далёкае

i дарагое,

скуль не вяртаецца ніхто...

Яму раскажа пра кароўку,

пра Вольку —

хворую залоўку,

з пытаннем:

a паробіш што?..

Сплеў кош для бульбы

брат стрыечны,

ёсць луста хлеба да яечні,

хоць даглядае Вольку сват...

Ад студні мама йдзе няспешна,

свет для яе, святы i грэшны,

сышоўся на акенцах хат,

дзе не рыпяць бадзёра ганкі,

дзе ўнукам не майструе санкі

маўклівы дзед, a круціць вус...

Мятуць імклівыя завеі,

бы рассыпае хтось лілеі

на сцежкі роднае абрус...