Каханне [Кніга лірыкі]

Памякчэла позіркам казачка,

камізэлька — стэпавы агонь,

а таго не ведае, дзівачка,—

не бяруць слухмяных у палон.

У лугах маіх краёў туманных

плача каня горасна да дня,

там не п'юць жанчыны закурганных,

не падводзяць быстрага каня.

Вочы васількамі расцвітаюць,

не глядзяць тужліва на паром,

той, каго начамі абдымаюць,

сам не пойдзе потым за Дняпро...

Бераг аддаляецца высокі,

і няма дарогі нам назад,

ты навошта ўспомніў, чарнавокі,

песню пра далёкі палісад?

Невядома, дзе яна патоне,

вось ужо і бераг не відзён,—

закіпае хваля ў сінім Доне,

а гавораць, ціхі, ціхі Дон.