Каханне [Кніга лірыкі]

Халодны вецер дрэў не скалане,

пад імі словы чуюцца другія,

i ўжо спакойна дыхалася мне,

ды раптам Вы —

ўстрывожанай стыхіяй.

Калі б хоць тры гады таму назад,

я зноў перажыла б — абвал, зацьменне,

а тут... такі натхнёны лістапад!

Мне замінае ўпершынго натхненне.

З якога ўздыму — бліснула сляза?!

Твар засвяціўся,

свет рэальны — гіне...

I ў позірку так рызыкоўна-сіне:

там трыста д'яблаў супраць Вас i за!

Казаў мудрэц: Яно — і нараканне,

і сонца і пякучай цемры сплаў...

«Якія вочы мне дало каханне!»

але... спярша душу яму аддаў.