Pamiętnik Narkomanki

14 kwietnia

Jestem słabsza tej wiosny. Zacierają się we mnie granice samotności.

Poczułam dzisiaj objawienie bycia TUTAJ. Tak blisko byłam Boga.

Musiałam przerwać pisanie na pewien czas. Głowę ściskała żelazna obręcz, która przenikała kości, miażdżyła warstwę kory. Osiągnęłam stan pustki intelektualnej i mogę jedynie wykonywać zwykłe czynności. Trzeba mi innego nasycenia myśli, by od nowa podróżować w oczekiwaniu radosnego spotkania na końcowym przystanku. Na peronie w snach odczytywałam na gładkiej powierzchni tysiące razy: WYZWOLIŁAM SIĘ…