Pamiętnik Narkomanki

18 lutego

Dla większości z nich będę już tylko narkomanką i nic się nie będzie liczyło, ani moja praca, ani uśmiech nad cierpieniem innych dla ich zrozumienia, ani smutek nad każdą śmiercią. Nie mogę stale odchodzić. Czy będzie mi dane zaistnieć w tym mieście, w ogóle?

Ja nie potrafię być zła i nigdy nie byłam. Całe zło wypaliło się we mnie w tamtym wcieleniu, owładnięte chorobą narkomanii, nigdy nie było przeciwko innym.